Kulturalny człowiek powinien sobie uświadamiać, że zbieranie grzybów wymaga przestrzegania pewnych norm. Elementem etyki zbieracza grzybów jest nie tylko sposób zbierania grzybów, ale również właściwy stosunek do naturalnego środowiska. Zbieramy zasadniczo tylko te grzyby, które chcemy wziąć do domu, zaś inne gatunki pozostawiamy nienaruszone. Może zainteresuje się nimi ktoś, kto przyjdzie po nas. W lesie zachowujemy się cicho i spokojnie, żeby swoją obecnością nie zakłócać atmosfery i nie płoszyć zwierząt.

Owocniki grzybów zbieramy całe, wykręcając lekko trzon z podłoża. Najwygodniej zbierać grzyby do wiklinowych koszyków, a nie do woreczków plastikowych czy innych nie przepuszczających powietrza opakowań. Jeśli trzon jest kruchy i łamliwy, należy nożem lub palcami podważyć go do dołu. Powstałą po wyrwaniu jamkę trzeba zakryć próchnicą lub mchem i przydeptać, żeby odsłonięta grzybnia niepotrzebnie nie wysychała. Przed włożeniem do koszyka grzyby lepiej oczyścić z większych grudek ziemi i innych nieczystości, a z kapeluszy maślaków i klejówek zdjąć śliską skórkę, by nie zabrudzić pozostałych grzybów. Warto zwrócić uwagę na to, by twarde, mięsiste owocniki kłaść na spód, a miękkie i kruche na wierzch, żeby się nie łamały i nie kruszyły. Połamane i pogniecione owocniki wyglądają nieestetycznie.

Zbieracze grzybów nieraz się zastanawiają, czy lepiej wybierać z ziemi całe owocniki wraz z podstawą trzonu, czy trzony odcinać nad ziemią. Można powiedzieć, że oba sposoby są dobre, ale zaleca się jednak wybierać całe owocniki. Grzyby nie znane, które chce się zanieść specjalistom do określenia, należy zasadniczo wybierać z podłoża w całości, by zachowały wszystkie cechy morfologiczne potrzebne do dokładnej identyfikacji.

W domu trzeba się grzybami zająć od razu, póki są świeże. Dokładnie je czyścimy, kroimy do suszenia, przygotowujemy do marynowania lub gotowania. Oczyszczone i pokrojone świeże grzyby można też przechować w lodówce, ale natychmiast po wyjęciu z lodówki należy je przyrządzić i zjeść.